Nababaliw na naman ako…

It’s the feeling of wanting to be happy or making myself seem happy in front of other people when in fact I really am not. I can’t even tell myself that I’m sad coz I don’t want to be and I think I’m pretty much not so naman. It’s just that something’s missing… Or that there’s something I’ve been wanting to have yet ang hirap hirap makuha.  Hindi lang kse ako sanay na I don’t easily get some things.  Most of the times naman, I want to get things kse I know it would be hard for me to get that thing.  Ok.  It’s not actually a thing. Haha.  Been feeling this way for quite some time now.  Nahihirapan na ako. Nagsasawa na ako sa feeling na ito. Haaay… Life talaga. 

Good thing school’s keeping me busy these days.  Really busy… pero may time pa rin ako for other things (like the thing I’ve been mentioning).  I’m so lucky in class… I always get called.  Happy naman.  No major booboos yet.  Wala pa nga ba?  Oh well… there’s this one class where I mistakenly said substantialize instead of substantiate.  At ang bait ng mga classmates ko para icorrect ako after laughing.  Halata naman na di sila nakikinig kse they suggested the word substantial, eh verb nga ang word ko! hahahaha.  I just had to laugh it off.  Mejo I wasn’t able to study the lesson naman kse thinking I won’t be called kse katatawag lang sakin last meeting.  In another class, that same day, mejo napakalayo ng sinagot ko sa tanong ng prof pero tinanggap naman nya.  That was my lucky day. hahaha.  I was sick naman kse that day and wala ako sa mood mag-aral.  Haaay talaga…

Happy naman ako this school year… kahit start pa lang.  I’m friendlier now kaya dami friends… kaso mashado naman daw akong pa-cute.  It’s like whenever I smile or talk to guys just to ask assignments or kung naintindihan nila yung isang provision, parang ang landi ko na naman.  There’s just this one person who notices that and who thinks na pa-cute nga ako.  Ewan ko ba.  Buti sana kung wala akong pakialam sa mga sinasabi nya. HHmmmp!  When I was this snob girl in campus, maraming naiinis sakin.  Ngayong I’m trying to be nice, may naiinis pa rin sakin. Ano na?!

Buti na lang talaga I have my friends to keep me sane… or to discourage me sa mga bagay na d ko na dapat pinagttyagaan.   Salamat mau sa paggising sakin sa katotohanan each time. salamat yel sa pagtolerate sa mga pinaggagagawa ko at paniniwalang mabait sya. salamat marie sa pakikinig sa mga paulit ulit na kwento at sa lahat ng mga sinasabi ko na puro tungkol lang nman sa kanya.  Salamat rin faith, lagi ka lang nanjan.  d ko na alam kung anong mga katangahang nagawa ko kung wala kayo.

Actually…. wala lang… wala naman talaga laman utak ko ngayon. kailangan ko ng matinong kausap. haha. baliw na tlaga ko. ayoko na…